คุณค่าและความเข้าใจ

posted on 28 Nov 2010 21:32 by cheem13
ณ ช่วงเวลาที่แตกต่าง คุณค่าและความเข้าใจแห่งรักย่อมต่าง
ช่วงเวลาหนึ่งเราเปรียบเหมือนคนที่อ่านหนังสือหนึ่งเล่ม
ต่อให้เข้าใจทะลุปรุโปร่งแค่ไหนก็มีความรู้ไม่เกินหนังสือหนึ่งเล่ม
แม้จะรู้แค่หนังสือหนึ่งเล่ม แต่เราก็ทำเหมือนกับไม่มีอะไรที่เราควรจะรู้มากกว่านี้แล้ว
จนเมื่อวันหนึ่งที่ต้องเผชิญกับปัญหา
และพบว่า ความรู้ที่มีอยู่ทั้งหมด(หนังสือหนึ่งเล่ม)ไม่สามารถใช้แก้ปัญหาได้
เมื่อนั้นก็ย่อมเกิดความผิดหวัง เสียใจ
เมื่อเวลาผ่านไป...ผ่านไป
เรากลับพบว่า ความรู้ในโลกนี้ยังมีอีกมาก
ความรู้ที่เคยมี(เท่าหนังสือหนึ่งเล่ม) แม้จะมีคุณค่า แต่ก็มีความรู้อีกมากมายที่มีคุณค่าด้วยเหมือนกัน
เราเข้าใจมากขึ้นว่า ปัญหาที่เราเคยเผชิญมันมีทางออก อยู่ที่เราจะเห็นมันหรือไม่
เวลาผ่าน บางเรื่องเราก็กลับมายิ้มเยาะกับมัน
ไม่เสียใจหรอกนะกับอดีตที่มันเป็นเช่นนั้น
หากไม่มีอดีตเช่นนั้นก็อาจไม่มีปัจจุบันเช่นวันนี้

หนึ่งคนก็มากพอ

posted on 28 Nov 2010 05:33 by cheem13
ได้ยินหลายคนพูดบ่อยๆ ว่า "แม้อยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ก็ยังสัมผัสได้กับความเหงา"
"มีผู้คนห้อมล้อมแต่กลับรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีใคร"
เหมือนเป็นสิ่งที่พิสูจน์ให้เห็นว่า
หลายเรื่องเราไม่ต้องการแค่ "จำนวน" ที่สัมผัสได้
แต่เราต้องการสิ่งที่สัมผัสไม่ได้(ด้วยกาย)มากกว่า
คนที่มากมาย แต่เราต้องการคนที่สัมผัสความรู้สึกของเราได้
คนที่ห้อมล้อม เราต้องการหนึ่งคนที่เข้าใจความรู้สึกของเรา
หนึ่งคน..ก็เพียงพอสำหรับความต้องการ
แต่โลกปัจจุบัน..บางครั้งแค่คนคนเดียวก็ถือเป็นการขอที่มากไป

ความทรงจำ

posted on 28 Nov 2010 00:11 by cheem13
วันดีคืนดีความทรงจำเก่าๆ จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว
ขึ้นอยู่กับว่าเป็นความทรงจำเรื่องไหน อะไรเป็นตัวกระตุ้นให้มันเกิด
ความทรงจำบางเรื่องที่เคยแจ่มชัดเมื่อครั้งก่อน
วันนี้กลับเริ่มเลือนลางจางลง
เมื่อถูกความทรงจำใหม่ซ้อนทับลงไปวันแล้ววันเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่า
ความทรงจำดีๆ แม้จะเลือนไปบ้าง
แต่การฉุดมันขึ้นมารำลึกทบทวน
เสมือนเป็นการบริหารความทรงจำให้มันกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม คงต้องทำใจไว้ว่า
มันคงจะกลับเข้าสู่ลิ้นชักความทรงจำอีกครั้งเพื่อรอวันที่จะรื้อมันกลับขึ้นมา 
ซึ่งก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่าจะนานสักแค่ไหน
หวั่นใจอยู่ไม่น้อยว่ามันจะนานเกินไป นานจนผุผัง ไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม
เป็นกฎของโลกที่ย่อมไม่มีอะไรจีรังยั่งยืน
ในอีกแง่มุมความคิด ก็สงสัยอยู่ว่า
ความทรงจำที่มี จะมีใครบ้างมั้ยที่มีความทรงจำร่วมกับเรา
และยังคง..เก็บมันไว้ถึงทุกวันนี้